مىكنند ، و آن دو مانند دو نفرى كه بر شخص مشرف باشند ، در نزد او حاضر هستند . » ، بنا بر اين چون تنها آن دو در نزد نمازگزار حضور دارند ، نزديكتر به صواب آن است كه سلام مختصّ به آن دو باشد . حال كه معناى سلام را دانستى ، متذكّر باش كه تو عملى را براى خداوند - جلّ جلاله العظيم - انجام داده‌اى و مىخواهى آن را به او سپرده و بر حضرتش عرضه كنى ، پس اگر در بخشى از آن غفلت ورزيده ، يا قلبت به غير او مشغول گرديده ، يا از خدا روى برگردانده‌اى ، توبه نما ، توبه‌اى همراه با اخلاص و انابه « 1 » ؛ يا حدّ اقلّ با حالتى بسان جنايتكاران و اهل خيانت عمل خود را به حضرتش تسليم نما . در كتاب جدّم ورّام - كه خداوند جلّ جلاله روحش را پاك و قبرش را منوّر گرداند - حديثى به اين معنى ديدم كه : بنده‌اى از بندگان خدا ترس و مراقب خداوند - جلّ جلاله - گفت : « نماز سى سال را قضا كردم ، در حالى كه حتّى يك نماز واجب از آن را ترك ننموده بودم ، بلكه همه آنها را در صف اوّل نماز جماعت بجا مىآوردم ، ليكن به خاطر مصيبتى كه از آن غفلت داشتم ، توجّه پيدا كرده و آنها را قضا نمودم از او پرسيده شد : آن مصيبت چه بود ؟ گفت : آنها را در صف اوّل با امام جماعت بجا مىآوردم ، روزى آمدم و در صف اوّل ، جا پيدا نكردم و در صف آخر نماز گزاردم ، ولى ديدم كه خجالت مىكشم و شرم دارم كه مردم مرا در آنجا ببيند ، از اينجا پى بردم كه آن پيشى گرفتن و نماز خواندن در صف اوّل ، يقينا براى خداوند - جلّ جلاله - نبوده ، و مقصودم تنها ممتاز شدن در نزد حاضران بوده است . » اعمال و صفاتى كه موجب عدم قبولى اعمال مىگردد شايسته است تمام اعمال و نمازهاى خود را از امورى حفظ نموده و پاكيزه سازى تا در ضمن اعمال صالح توسط دو فرشته گمارده شده بر انسان بر خداوند -

--> ( 1 ) « انابه » : عبارت است از توبه‌اى خاصّ و رجوع با تمام وجود به خداوند جلّ جلاله .